Kookpunt

IMG_2914

Een jaar of vijftien geleden was ik voor het eerst in IJsland. Mijn mond viel open bij het zien van Geysir. Een verkalkte plek op de grond met een plas water in het midden. Overal waarschuwingsbordjes en afscheidingslinten. Ogenschijnlijk zonder reden. En dan ineens, een kolom water meters en meters hoog. Waarna de situatie weer terugkeert naar de oorspronkelijke. Er zit geen tijdschakelaar op, je kunt er niet (lees: af en toe heel lang) op wachten. Soms steekt er een windje op dat blijkbaar voldoende afkoeling brengt. Om dan te exploderen net op het moment dat je het niet meer verwacht. Ik ben er in de jaren daarna nog twee keer geweest en telkens stond ik met open mond te kijken naar de kracht van de natuur. Daar moest ik vanavond ineens aan denken. Want ik nader een kookpunt door volstrekt op zich staande zakelijke en persoonlijke gebeurtenissen. Elk afzonderlijk bekijkend glimlach ik bij de ene, wuif ik de ander weg en zie ik de derde als een mooie leerervaring. Maar bij elkaar opgeteld is het moment van exploderen schrikbarend in zicht. Ik haal maar eens een keer diep adem. Probeer te relativeren en het vanaf een afstandje te bekijken. En ergens zie ik zelfs hiervan het bijzondere in. De natuur staat dichter bij je dan je denkt. Maar voor alle zekerheid: wees gewaarschuwd.