Schoolreisje

Darwin

Het is 7 uur en ze staan klaar. Beiden met hun haren in de war. Beiden met slaperige ogen. De ene in haar kamerjas en de andere met haar riem om. De buurhond gaat sinds een paar weken af en toe een dagje mee spelen bij de dagopvang van onze honden. Gewoon, omdat het leuk is. Omdat ze haar eigen vriendinnenkringetje aan het opbouwen is. Omdat haar eigenaresse net als wij een druk zakelijk en sociaal leven heeft en niet altijd even veel tijd aan haar viervoeter kan besteden. En dus zit ik een keer per week met een wagen volgeladen met honden. Het is net een schoolreisje: ze begroeten elkaar enthousiast en bespreken de plannen voor de dag. Wat ze allemaal gaan doen, wie ze hopen dat er ook is (en wie liever niet). Er wordt heel wat geroddeld over het kapsel van Frodo en het flirtgedrag van Lenie. En of er misschien nog een kluifje in het middenconsole ligt voor een hongerige hondenmaag? Als ik ze bij de receptie afzet, zien ze me al niet meer hangen: springend en dansend bij de achterdeur om naar hun losloopveld gebracht te worden. ’s Avonds is het de omgekeerde wereld. Moe maar tevreden springen ze weer op de achterbank. Nog even napratend over de gebeurtenissen van de afgelopen dag. En vervolgens valt het ene na het andere oogje dicht. Je hebt geen kind meer aan ze. Het is soms passen en meten en nog een keer verzetten: deze baan is wat flexibeler qua planning dan de vorige. Maar ook erg leuk om te doen: hondenwegbreng en –ophaaldienst spelen. En met zichtbaar resultaat. De enige die nog even moet wennen, is Darwin. Het zijn wel heel veel vrouwen in de auto. Wat hem betreft is de volgende vacature alleen gericht aan mannen.