Dag des Oordeels

De tijd is omgevlogen. Op een week na een half jaar in dienst van mijn nieuwe werkgever. En dus tijd voor een functioneringsgesprek. Mijn leidinggevende en ik plagen elkaar de week eraan voorafgaand over en weer. ‘Nog niet zenuwachtig?’, informeert hij gemaakt meelevend. ‘Nee hoor’, kaats ik terug. ‘Bovendien, bij mijn vorige werkgever is zo’n gesprek wederzijds, dus bereid jij je ook maar voor!’ Stiekum vind ik het uiteraard wel degelijk spannend. We zijn open, eerlijk en direct naar elkaar. Dus een grote verrassing kan het niet zijn. Mag het niet zijn. En toch kriebelt mijn maag. ‘Goedemiddag op deze Dag des Oordeels’, begroet hij mijn collega en mij vandaag opgewekt. We grijnzen terug. Mijn collega is zes weken eerder begonnen dan ik en gaat als eerste met hem mee. Na wat uren en uren lijkt, komt ze terug, met een brede lach. Dan mag ik. En wat hij zegt, blijkt toch een verrassing. Ik hoor compliment na compliment. Zeer welgemeend en oprecht. Natuurlijk zijn er ook een paar learnings. Een klein minpuntje. En een uitdaging om goed over na te denken. Maar bovenal en vooral: ze zijn hartstikke blij met mij. En ik met hen! We bedanken elkaar voor het prettige gesprek en wensen elkaar een fijne avond. Ik weet niet of we ooit echt de Dag des Oordeels zullen meemaken. Maar deze dag eindigt met een stralende zon op mijn gezicht.