Comfortzone

IMG_2879

Floppy was mijn maatje, mijn beschermer, mijn grote kleine vriendje. Hij had knuffelbuien waarin zijn zachte kopje in mijn handen rustte en hij me met zijn prachtige heldere ogen aankeek. Maar hij had ook ruimte nodig, personal space. Dan kon je roepen wat je wilde: hij deed precies wat hij zelf wilde. Hij was ook degene die feitelijk Manlief definieerde als ‘geschikt kandidaat’. Wat ik vond, was ondergeschikt aan zijn mening. Althans, dat vond hij dan toch. Zijn comfortzone was niet heel royaal bemeten. Maar de afgebakende paaltjes waren goed zichtbaar. Darwin is een volstrekt andere hond. Volgens zijn ras zou hij eigenzinnig moeten zijn. Maar dat komt en gaat bij vlagen. Boven alles is hij een pleaser, en dan bij voorkeur met zicht op een goedvullende beloning. Het liefst is hij dicht bij je in de buurt: voor een vriendelijk woord, wat aandacht, iets te eten of persoonlijke warmte. Vanochtend werd ik wakker met een bedrukt gevoel. Letterlijk. Meneer had zichzelf om mijn nek gedrapeerd en was diep in slaap. Hij weet dat hij pas uit z’n bench mag komen als we wakker zijn. Maar blijkbaar was die huisregel even aan zijn aandacht ontsnapt. De nachten (en ochtenden) worden kouder. Er was geen beweging in te krijgen. Voor een Beagle is een comfortzone namelijk precies dat wat het woord zegt. Een gebied barstensvol comfort. Geen speld tussen te krijgen.