Relax

IMG_2297

Na alweer een goedgevulde heerlijke werkweek ben ik ook blij dat het weekeinde voor de deur staat. Na gedane arbeid en zo. Als ik de voordeur bij mijn moeder open om Darwin op te halen, kijkt mijn neefje me aan. Hij is ook een dagje bij oma. Ik knuffel hem even, zeg mijn moeder gedag en pak dan de riemen om mijn en haar hond uit te laten. Een klein handje kruipt in de mijne. Ik stel dat het misschien niet zo’n handig idee is, maar zo klein als hij is, weet hij wat hij wil. Hij wil mee! En zo stappen we met z’n vieren over straat. Hij wacht geduldig als ik poep opruim. En wijst aan wat hij ziet: ‘auto’, ‘Sienie’ (Sydney), ‘Daawie’ (Darwin). Als de honden te ruw doen, schudt hij wild zijn hoofdje: ‘nee!’ Dan zijn we bij het feitelijke doel van zijn wandeling: het speeltuintje. Eerst op stoeltje 1 van het draaimolentje. Hij draait een paar rondjes en laat zich dan op de grond glijden. Gebiedend wijst hij op het volgende stoeltje. En ook het laatste stoeltje mag niet onbenut blijven. Dan lopen we naar het volgende speeltoestel. Nadat deze ook uitvoerig is getest, draai ik me om om weer naar huis te gaan. Een misrekening. Krap drie turfjes hoog ga je niet met hem stappen als hij een ander idee heeft. Gelukkig heeft dit speeltuintje maar drie onderdelen. De weg terug naar huis is wederom gezellig. Bij de voordeur nemen we afscheid. Ik krijg een brede glimlach als bedankje. Ontspannen stap ik de auto weer in. Het leven is een speeltuin en je hoeft maar te kiezen uit de mogelijkheden. Hoe moeilijk kan het zijn?!