Geheimpje

IMG_2505.JPG

Het is februari en Manlief en ik zitten in de lounge van ons wintersporthotel. ‘Weet je wat een leuk idee zou zijn? Als we afsluitend aan de moedersweek als verrassing een overnachting hier zouden regelen.’ Manlief kijkt me geamuseerd aan. Het wordt een lange rit: ruim 1100 km met z’n vijven in een auto. Net te kort om halverwege een hotel te zoeken. En als we vliegen, moeten we alleen al voor de bagage een extra grote huurauto regelen. Qua kosten onvoordelig. Dus als de reis op de heenweg toch tegenvalt, hebben ze het op de terugweg in elk geval gemakkelijker en leuker! Manlief vindt het een prima idee dus ik loop gelijk naar de receptioniste. Ook zij reageert enthousiast. Ze belooft niets te verraden en enorm in mijn nopjes met mezelf loop ik terug naar de lounge. De volgende dag komt de eigenaresse naar ons toe. ‘Wat leuk dat we jullie deze zomer weer zien! Ik zag net een briefje liggen bij de receptie!’ Mijn moeder kijkt me blij en vragend aan. Ik zucht. ‘Maria, dat was dus een verrassing!’ Haar gezicht betrekt gelijk. Ze zocht iets en was bij toeval het briefje tegengekomen op het bureau van de afwezige receptioniste. En wist niet dat ze er niets over mocht verklappen. De verontschuldigingen wuif ik weg: voorpret is immers ook leuk. En die hebben we volop in de maanden daarna. De week in Verona is geweldig. En we hebben voortdurend het heerlijke idee dat er nog een vakantie volgt, al is het maar een dag extra. Dus zo gebeurt het dat we de deur in ItaliĆ« achter ons dicht trekken en deze in Oostenrijk wijd open vinden. We praten bij, bekijken het nieuwe uitzichtscentrum boven op onze berg en slapen zalig in de vertrouwde omgeving. De volgende dag reken ik af. ‘Daar had je een hele leuke huurauto voor gehad!’, grapt Manlief. Maar ik haal mijn schouders op en knuffel de medewerkers en eigenaar gedag. ‘Maar daarin had je bij lange na niet zo smakelijk gegeten en gedronken!’ Waarop ik me nog een laatste keer omdraai naar degenen die ons uitzwaaien: ‘Blijf gezond en tot de volgende keer!’