Memorylane

IMG_2510.JPG

Ik zal een jaar of acht, negen geweest zijn. Samen met vader, moeder en mijn broertje gingen we op vakantie naar Italië. Een paar vakantiehuisjes aan het Idro-meer, want ook mijn opa, oma, ooms, tantes, neven en nichtje gingen mee. Nu, bijna veertig jaar later sta ik op dezelfde plek en zie herinnering na herinnering werkelijkheid worden. Het is natuurlijk veel kleiner dan ik dacht! Maar ik herken de berg gelijk! Ik zwom naar de overkant, met mijn neef in de opblaasbare kano ‘voor het geval dat’ ernaast. Het zwembad ‘van opa en oma’ in het dure deel van het bungalowpark. De grashelling waar we op (lekke) luchtbedden naar beneden sleeden. Ik proef bijna de mini-pizza’s nog die we ’s middags in het winkeltje mochten kopen. En ook nu regent het, net als toen. Het enige dat ik niet meer terugvind, zijn die typische beeldjes in alle soorten en maten: blauw als de zo’n schijnt, roze bij bewolkt weer. Maar over dat gemis kom ik wel heen. En terwijl we weer in de auto stappen, voeg ik glimlachend een mooie herinnering van deze plek aan de andere toe.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s