Komt een hond bij de dokter

IMG_2405-0.JPG

Darwin is al een paar dagen niet lekker. En aangezien ik niet lekker word van het te vroeg ontwaken door het geluid van braken, maak ik een afspraak met de dierenarts. Ik ken ‘m al (rekent hardop) 22 jaar. We begroeten elkaar dan ook hartelijk. ‘Vertel’, zegt hij uitnodigend. Ik informeer hem over het braken, een aantal keer afgelopen week. En dat hij ook problemen heeft met plassen. Als in veel en vaak. Hij luistert geïnteresseerd en voert vervolgens een paar tests uit met Darwin. ‘Heb je wat urine opgevangen?’ Ik knik en vertel geanimeerd hoe dat proces verliep. Inclusief de reactie van twee vroege sporters. Hij lacht en verdwijnt dan om een blik in de microscoop te werpen. Als hij de behandelkamer weer binnenkomt, glimlacht hij geruststellend. ‘In orde’, zegt hij. ‘Waarschijnlijk gewoon een virusje. Maar om helemaal zeker te zijn, neem ik nog even wat bloed af.’ Darwin vindt het niet leuk, maar het kluifje maakt veel goed. ‘Woensdag bel ik je met de uitslag’, zegt de arts als we afscheid nemen. ‘En?’, sms-t Manlief. ‘Er zit een zeer chagrijnige hond naast me’, sms ik terug. ‘Heeft de arts hem pijn gedaan dan?’ Ik grinnik en stuur een laatste sms terwijl ik de motor start. ‘Nee, omdat hij geen Woezel-en-Pip-pleister op de wonde heeft gekregen!’