Ongelooflijk

Het was een van de eerste televisieseries die ik mocht kijken, in het spreekwoordelijke pyjamaatje op de bank. Mork & Mindy. Ik was er stapelgek op. Het heeft jaren geduurd voordat ik iemand fatsoenlijk de hand schudde en geen ‘nanu nanu’ mompelde. Robin Williams was mijn held. Toen ik ouder werd (en hij ook) kreeg ik nog meer waardering voor zijn werk. Dead Poets Society heb ik een keer of vijf gezien. Good morning Vietnam, The Birdcage, Aladdin. En Hook! Dat donkere jongetje dat zijn handjes om het gezicht van Robin legt, het van links naar rechts beweegt terwijl hij zoekend in zijn ogen kijkt. En dan zegt: ‘Oh there you are, Peter!’ Ik heb de keren dat ik die film heb bekeken niet eens bijgehouden. Ik geloofde in wat hij speelde en had bewondering voor zijn talent om mij dat te laten geloven. En vanmorgen, het eerste wat ik zag toen ik wakker werd, was zijn overlijdensbericht. Ach, Robin. Zo verdrietig dat hij geen andere mogelijkheid meer zag dan dit definitieve afscheid. Het is druk, de telefoon rinkelt, dag vliegt voorbij. Geen komkommer te bekennen in dit bedrijf. Maar op de radio wordt elk uur zijn naam genoemd. ’s Avonds is de programmering op televisie aangepast. Voor de achtste keer kijk ik naar Mrs. Doubtfire. Ach, Robin. Voor het eerst in je carrière heb ik moeite je te geloven. Zo triest.