Muziek

IMG_1920.PNG

‘Come stop your crying, it will be allright’. De tranen springen in mijn ogen. Ik zit in Groningen, een uur of wat voor het webinar. De radio staat aan en ik was net een email aan het beantwoorden. Mijn collega kijkt me verontrust aan: ‘Ben je zo zenuwachtig?’ Ik schud mijn hoofd en veeg mijn tranen weg. ‘Dit liedje draaiden we toen we onze vorige hond moesten laten inslapen. Gek he, dat is vier jaar geleden. Wat muziek met je kan doen.’ Ze knikt begrijpend. Muziek heeft een enorme impact. Tegenwoordig is het gebruikelijk om bij een uitvaart muziek te draaien. Die voor de mijne ‘ooit’ staat al op een briefje in mijn bureau. Als er behoefte aan is, hoeven ze het niet te verzinnen. Maar het betekent ook wat voor de periode erna. Ik hoef Bløf met “Dichterbij dan ooit” maar te horen en ik denk aan mijn veel te vroeg overleden oud-collega Paul. Robbie Williams’ “Feel” is onlosmakelijk verbonden met het definitieve afscheid van mijn maatje Martien. Op de condoleancekaart voor Robert schreef ik dat het liedje van Marco Borsato door mijn hoofd speelde: ‘Afscheid nemen bestaat niet’. Ik brak toen het op zijn crematie werd gedraaid. Maar muziek herinnert niet alleen aan droevige momenten. Ik hoor ‘My friend the Wind’ van Demis Roussos en zie de zaterdagavond van vroeger weer voor me, als mijn vader de winkel had afgesloten en het weekeinde begon. Of toen Manlief officieel verkering vroeg: ‘En toen kwam jij’ van (sorry) Gordon! Mijn collega en ik zijn het volledig eens: mooi wat muziek met je kan doen. Come rain or shine.