Vlinders

‘Vijf, vier …’, klinkt het. En drie, twee, een vinger gaat de lucht in. “Goedemorgen allemaal en welkom bij het webinar van WeHelpen!’ Mijn collega trapt af en de overige aanwezigen, waaronder ikzelf, glimlachen in stilte. Geconcentreerd op het feit dat vanaf nu elk zuchtje, elke verspreking, elke ‘euh’ door luisteraars in het hele land wordt gehoord. Mijn eerste echte webinar. Tijdens het oefenwebinar was ik nerveus en gespannen. Maar de presentatie is na nuttige feedback aangepast en de vlinders in mijn buik gedragen zich beter dan twee dagen geleden. Voor ik het weet, is het mijn beurt en vergeet ik alles om me heen. Vertel zelfverzekerd over de plannen voor het najaar en onze rol daarin. En besef dan ineens dat ik tegen een witte bolmicrofoon zit te praten! Het gaat goed, veel beter dan ik had verwacht. Een tweet popt op in de rechterbovenhoek van mijn computer. Een positieve reactie. Leuk! Dan steekt mijn collega drie vingers op: afronden. De tijd is weer voorbij gevlogen. We behandelen nog een paar vragen. En bedanken dan de aanwezigen voor hun aandacht. Na het seintje ‘verbinding verbroken’ kijken we elkaar lachend aan. En geven elkaar enthousiast een high five. Zonder stoel en al helemaal niet in het gezicht. Het ging super! Langzaam stromen de mailtjes binnen. Stuk voor stuk lovend. We stralen allemaal. Wat een samenwerking, wat een ervaring, wat een prestatie! De meegebrachte zelfgebakken boterkoek wordt aangevallen, we hebben het verdiend. En mijn vlinders? Die fladderen door het raam naar buiten op zoek naar een nieuwe buik. Ik zwaai ze uit: ‘Tot de volgende keer!