Rust in vrede

Ik ken iemand die iemand kende. Verder dan dat gaat het niet. Het woord ‘gelukkig’ durf ik niet te gebruiken. Want zoveel mensen hebben een verdriet dat nog veel groter is dan welk woord dan ook. Onbeschrijfelijk groot. Niet alleen nabestaanden van de slachtoffers van MH17. De pijn van een ander herinnert je aan je eigen pijn. Of deze vers is of inmiddels draaglijk, of het om een overleden echtgenoot, een collega, een kat gaat: een herinnering aan rouw vervaagt niet. Ik ben stil en ingetogen. De vlag hangt halfstok. De radio staat zacht. Ik kende geen van de slachtoffers persoonlijk. Maar vandaag gaat het niet om mij. Vandaag is Nederland verbonden in stil verdriet, in gedeeld leed. Vandaag gaat het om iedereen die de wijzers langzaam naar 16 uur ziet kruipen. En daarna verder ziet gaan. Net zoals wij, net zoals zij die verder moeten zonder hen. Iedereen rouwt op zijn of haar eigen manier. Dit is mijn manier. Rust in vrede.