Vierdaagse

20140715-225331-82411980.jpg

Ergens vorig jaar kwam het ter sprake: ‘Ooit wil ik nog eens een keer de Vierdaagse lopen.’ Manlief en ik hadden het allebei onwetend van elkaar op onze bucketlist staan. ‘Maar dan gaan we wel echt trainen van tevoren!’ En zo kochten we in Oostenrijk schoenen, ‘want daar weten ze pas wat wandelen is!’ En werd vanaf maart een heus loopschema opgesteld. Het viel me ergens tegen: ik had verwacht dat de kilometers veel korter waren. Maar ik zag ook de mooie kant: we wandelden door prachtige gebieden die je normaal gesproken niet opmerkt. Toen ik een andere baan kreeg, was het even spannend: heel wat minder vakantiedagen dan ik gewend was. Het kon net. Dachten we. Want Manlief werd uitgeloot. En vooraf hadden we duidelijk afgesproken: ‘samen uit, samen thuis.’ Dus het hotel werd afgebeld, mijn toegangsbewijs teruggegeven en de schoenen gingen weer in de kast. Vanochtend gingen ze van start. Vele, vele wandelaars trekken voorbij de camera’s. Wat een mensenmassa! En daar hadden wij graag tussen willen lopen. Ach, we hebben nog jaren om alle vinkjes op de bucketlist te plaatsen. Onze tijd komt nog wel. Tot dat moment houdt niets ons tegen om door te trainen. En te genieten van de mooie paden en lanen in Nederland.