Huisbezoek

20140713-162240-58960951.jpg

Mijn moeder woont hemelsbreed zo’n 800 meter bij ons vandaan. Waar mogelijk loop ik dus recht door de wijk naar haar huis of terug naar het onze. Een deel van de route gaat door een straat met huizen waarvan de voordeur van glas is. Een traktatie voor Darwin! Hij weet inmiddels precies wat zich achter welke deur bevindt. Op nummer 28 woont een valse rode kater. Het toppunt van zijn geluk is als deze in de gang is opgesloten. Toch al humeurig stormt hij naar de voordeur en slaat met z’n klauwen keer op keer tegen het raam. Darwin gaat er eens rustig voor zitten met z’n neus op enkele centimeters van het glas. Je ziet ‘m grijnzen: ‘Je kunt me toch niet raken!’ Op nummer 34 woont een Spaniël met licht krullende oren en een zachte blik in haar chocoladekleurige ogen (ik citeer Darwin). Hij kijkt nog een paar keer om als we doorlopen en zucht in aanbidding. Verder naar nummer 50: het huis van een boxer die hem heeft uitgedaagd voor een duel zonder spelregels. De onderhandelingen slepen zich al maanden voort. En dan nummer 64: een Indonesische oudere dame is op elk moment van de dag iets lekkers aan het bereiden. De heerlijkste geuren vinden hun weg onder de voordeur door. We verlaten de straat met moeite, elke keer opnieuw. Er is teveel te beleven. En meer dan eens zegt Darwin na een lange en drukke werkdag: ‘Zullen we anders nog even naar oma lopen?’