Promotieteam

20140710-220213-79333417.jpg

Hij kijkt op als ik tegen het raam tik en zwaait. Als ik hem smekend aankijk, schiet hij in de lach en gebaart dat hij de sleutel zal pakken. ‘We zijn er vroeg bij vandaag’, constateert hij zodra de deur open is. ‘Niet lachen’, zeg ik met mijn allerliefste stem. ‘Gewoon eerlijk zeggen als het niet kan. Maar ik heb over een half uur 16 oranje tompoezen nodig voor ons overleg. Gaat dat lukken?’ Even kijkt hij me aan met een ondoorgrondelijke blik. Zijn ogen richten zich naar de klok. En weer naar mij. Dan glimlacht hij toegeeflijk. ‘Moet ik er wel gas op zetten. Tot straks!’ Waarna hij me zonder pardon de deur uitwerkt. Op de afgesproken tijd tik ik weer tegen het raam. Hij kijkt op en schudt nee. Steekt drie vingers op. Zijn collega opent de deur. ‘Je hebt ‘m wel vroeg aan het werk gezet, he!’, zegt hij lachend. Verontschuldigend haal ik mijn schouders op: ‘Ik pak de promotie van zijn lucky tompoezen serieus op. Een deel gaat vanavond nog naar Groningen.’ De bakker snijdt de laatste tompoezen op maat. ‘Hier’, zegt hij terwijl hij me een overblijvend richeltje oranje tompoes aanreikt. ‘Verser dan dit krijg je ze niet.’ Als ik de tompoezen netjes ingepakt en voorzien van vervoeradviezen meeneem, draai ik me nog een keer om. ‘Bedankt! Je bent geweldig. Volgende keer bak ik iets lekkers voor jou!’ En ook al bleken ze later die dag net iets minder gelukbrengend dan de voorgaande, iedereen was er toch superblij mee. Dank je wel, Daniël!