Zwarte schaap

20140708-223042-81042310.jpg

Het was alweer even geleden dat ze elkaar hadden gezien. Een paar keer was de afspraak door omstandigheden verzet. Maar nu zaten ze dan toch bij elkaar, na te tafelen na een etentje met uiteraard de nodige glazen wijn. De stemming was gezellig en relaxt. Het gesprek ging over vroegere kennissen, de kinderen en uiteraard over de zus van haar vriendin. Een dankbaar onderwerp dat elke keer opnieuw als vanzelf aan de orde kwam. Wat wil je ook, met het leven dat zij leidde. ‘Ach’, zei haar vriendin, ‘ze bedoelt het allemaal niet zo slecht. En elke familie heeft toch z’n zwarte schaap, nietwaar?!’ De anderen mompelden instemmend. Grinnikend zei iemand: ‘Bij ons was het mijn opa!’ Nadenkend legt ze even een vinger tegen haar lippen. En zegt dan met een lichte frons tussen haar wenkbrauwen: ‘Ik kan zo een-twee-drie eigenlijk niemand bedenken bij ons …?’ Waarop haar man liefkozend een arm om haar heen slaat en zegt: ‘Geeft niks, schat. De meeste zwarte schapen weten het niet van zichzelf!’