I feel good!

20140704-234424-85464996.jpg

Het gaat me steeds beter af om het verhaal van ons bedrijf te vertellen. Waar ik eerst me vooral liet leiden door de presentaties van mijn collega’s, vind ik nu grotendeels mijn eigen weg. Gisterenmiddag mocht ik twee workshops leiden bij een werkconferentie. De lunch was net voorbij en het was warm in de zaal. Een van de deelnemers uitte zelfs de hoop dat mijn verhaal interessant genoeg was om ‘m wakker te houden! Dus in plaats van de gebruikelijk aftrap hoe het allemaal was begonnen, vroeg ik de aanwezigen waar ze goed in waren. Verbaasd keken ze elkaar aan. Maar gaandeweg werden ze steeds enthousiaster. En was het bruggetje snel gelegd naar de mogelijkheid om iemand anders zonder dat talent te helpen met iets wat voor jou heel gewoon is. Met als resultaat: twee mensen blij. De reacties waren opgetogen. Na een uur vlogen de toezeggingen dat ze een account gingen aanmaken en anderen helpen me om de oren. Ik genoot van al die vrolijkheid. Na de pauze kwam een mevrouw binnen. ‘Sorry, ik heb me niet opgegeven, maar mag ik toch komen luisteren? Mijn collega zei net dat uw verhaal echt de moeite waard is!’ Ook de tweede sessie ging op rolletjes. Na afloop bedankte ik het organiserende team en nam ik afscheid. Ik zweefde op een roze wolk de trein in. Maar waar ik dacht niet blijer terug te kunnen kijken op de dag, had ik het mis. Mijn collega stuurde een whatsapp met een smiley: ‘kijk eens op Twitter!’ Iemand had een lovende tweet over mijn workshop geschreven. Ik wist het al een tijdje: ik heb echt een wereldbaan. En nu weet de rest van Nederland het ook!