Weerzien

20140614-213345-77625434.jpg

Het is weken geleden dat we elkaar zagen. Toen nog als bevriend collega’s. Maar dat laatste is sinds vorige maand gewijzigd in “oud-collega’s”. Ik merk pas hoezeer ik hen echt heb gemist als we elkaar begroeten: ik duik in de verwelkomende open armen. Natuurlijk staan in eerste instantie mijn werkzaamheden centraal in het gesprek: ze willen alles weten en ik stel ze niet teleur. Dan komen de verhalen over mijn vorige werkgever. Voor nu lopen hun functies nog geen gevaar, maar garanties worden niet gegeven. We hopen er het beste van. De honden dollen tijdens de wandeling om ons heen en genieten volop van zon, zand en boslucht. We kunnen het goed vinden met z’n zessen en de tweetallen op het bospad wisselen regelmatig. Ook de serieuzere punten komen aan bod. Lange dagen, verre afstanden en stevig uitdagende opdrachten worden genoemd naast tomeloze energie, hartverwarmende collegialiteit en ongebreidelde gedrevenheid. Als we na een lekkere lunch afscheid nemen, krijg ik een extra stevige knuffel. ‘Ik had je willen waarschuwen. Je gaat zo hard! Maar nu ik je zo zie stralen, maak ik me geen zorgen meer. Keep in touch!’ En dat beloof ik plechtig.