Wees jezelf

20140611-181818-65898179.jpg

Vandaag gaat om tien over vijf de wekker. En ruim een uur later zit ik in de trein naar Assen. Openbaar vervoer heeft dit keer de voorkeur: ik loop door de werkdruk en een vrije dag een beetje achter de feiten aan. In de trein kan ik werken en de locatie ligt vlakbij het station. Als ik een plekje heb gevonden, betrekt mijn gezicht: geen wifi! Maar ik laat me niet gek maken: op de grotere stations zijn hotspots. Zo kan ik telkens snel wat mailtjes versturen en binnenhalen voor de trein weer verder rijdt. Ik heb zelf plezier in mijn creativiteit en dat krijg ik ook zichtbaar terug in de antwoorden op mijn berichten. De presentatie verloopt prima al weet ik niet alle antwoorden op hun vragen. Ik kom er gewoon voor uit en beloof het uit te zoeken en na te sturen. En weer word ik uitgezwaaid door enthousiaste toehoorders. Gelukkig heeft de trein terug wel een bereikbaar netwerk en kan ik nog meer zaken afwikkelen. Op Rotterdam stap ik uit. Ik heb telefonisch overleg met twee collega’s en mijn externe steun en toeverlaat. Ik loop naar het achterste perron en bij gebrek aan een bankje ga ik letterlijk met mijn rug tegen de muur aan de grond zitten. Al gauw zijn we diep in gesprek verwikkeld. Dan zie ik een hand die een muntje aanreikt. Als ik opkijk, zie ik een brede glimlach en een knipoog. Een paar zakenmannen maken een dolletje: waarom er geen bakje of petje voor me staat?! Maar als ik lief lach, krijg ik het muntje, beloven ze. Ik knipoog terug zonder het gesprek te onderbreken en tover mijn allercharmantste lach op mijn gezicht. Een staande ovatie is mijn beloning. En het muntje. Grijnzend vervolgen ze hun weg. Ik beëindig de vergadering en loop naar Starbucks. Vandaag heb ik een frappuccino verdiend. Een grote. Gewoon door mezelf te zijn. Wat een baan!