Kleintjes

20140609-104409-38649719.jpg

Ik schrik op tijdens de presentatie aan TSN Thuiszorg van een harde knal en een lichtflits. Een fractie van een seconde later springt er een bibberend Beagletje op ons bed. Die presentatie is pas over een paar dagen. Ik droomde er blijkbaar over. En ben nu wakker geworden van het onweer. Een nogal stevige variant zelfs, het bliksemt nagenoeg onafgebroken. Darwin duwt zijn snuit onder mijn arm en kruipt heel dicht tegen me aan. Veilig tussen Manlief en mij in, voor het geval dat. Ik knuffel hem geruststellend. Buiten gaat het tekeer. Ik ben blij dat ik voor alle zekerheid de boel heb opgeruimd. ’t Zou niet voor het eerst zijn dat ik in mijn pyjamaatje tussen de donderslagen door naast terrasstoelen grijp. Darwin slaakt een diepe zucht en nestelt zich nog wat steviger in mijn armen. Manlief mompelt iets onverstaanbaars. Die slaapt overal doorheen. Als het kabaal buiten is afgenomen, til ik een warm en zwaar beestje terug in zijn bench. Ook hij bromt iets en zakt dan weg in zijn kussen en de vervangende armen van Morpheus. Ik glimlach in het donker. Darwin is een hond, geen kind. Maar soms zijn de verschillen heel klein. En soms kan me dat ook helemaal niets schelen.