Pinkpop

20140608-110428-39868614.jpg

‘Er is vast nog wel aan een paar kaarten te komen. Je gaat gewoon mee!’ Een beetje benauwd kijk ik mijn collega aan. Nog voordat ik bij m’n nieuwe werkgever begon, hadden de collega’s kaarten voor Pinkpop gekocht. The Stones komen! En het was gelukt: iedereen kon en ging mee. Maar ik houd niet zo van mensenmassa’s. En hoewel ik bewondering heb voor de energie die ze op hun leeftijd weten op te brengen, is hun muziek ook niet helemaal mijn ding. Daarnaast is mijn collega bijna twee meter lang. Die kijkt overal overheen. Ik zie waarschijnlijk alleen de rug van degene voor mij. Dus spijtig schud ik mijn hoofd: ‘Ga lekker genieten met z’n allen. Ik zal naar jullie zwaaien.’ Op de dag zelf knallen de berichten op Facebook en Twitter voorbij. Ze hebben samen veel plezier. Vanaf de zijlijn kijk ik mee: ik was echt graag bij hen geweest, maar ben blij dat ik niet tussen al die mensen sta. Manlief heeft de televisie aangezet. Hij heeft The Stones in 1982 in de Kuip gezien. Brings back memories. Telkens als het publiek in beeld is, proberen we hen te ontdekken. Zeven bekende gezichten tussen 70000 aanwezigen. Het management heeft geen toestemming gegeven voor registratie van het concert, dus na een tijdje sluiten we af en duik ik mijn bed in. You can’t always get what you want. En genieten van het plezier van een ander is ook leuk!