Forenzen

20140605-185222-67942193.jpg

Tijdens mijn studententijd reed ik met de trein van mijn woonplaats naar de stad waar ik studeerde. Mijn ouders vonden het niet zo’n goed idee dat ik op kamers ging. En het was ook maar 30 km verderop. Ik vond het best. Zodra ik mijn diploma op zak had, ging ik werken. En kocht ik mijn eerste autootje. Jaren gingen voorbij zonder dat ik een trein van binnen zag. Toen leerde ik Manlief kennen. En na een paar weken vroeg hij of ik hem met de trein kwam ophalen ergens in midden Nederland. Ik bestudeerde het treinschema en leerde het traject van buiten. Net toen ik op het station aankwam, belde hij. Of het een uurtje later kon. Ik was compleet in paniek. Hoe dan?! Uiteindelijk ben ik gewoon gegaan en heb daar een uur gewacht. De jaren verstreken. Ik reisde iets vaker met het openbaar vervoer. Leerde zelfs de werking van een OV-kaart! Maar echt een held in overstappen en afwijkende perrons, nee. Tot een paar weken geleden. Ik reis door het hele land om te helpen. De auto is soms gemakkelijker en sneller. Maar in de trein kan ik werken en vaart maken. Ik heb de app op mijn iPhone en weet in no-time welke trein ik moet nemen. Vandaag stond Maastricht op de planning, samen met een van onze leden. En hoewel goed afgesproken, bleken we in verschillende treinen te zitten. ‘Geen punt’, zei ik. ‘Ik stap uit in Sittard en wacht daar op jouw trein. We hebben twee minuten om over te stappen maar de perrons liggen naast elkaar. Komt goed!’ Ik glimlach als ik mezelf hoor. Want het komt inderdaad goed. Keurig op tijd arriveren we op de afgesproken locatie. Oefening baart kunst. Ook om van A naar B te komen met de trein.