Zwaaien

20140529-142208-51728480.jpg

We hebben heerlijk bijgekletst en bijgelachen. Hun dochtertje heeft eindeloos met Darwin gespeeld (of andersom). En dan is het tijd om een rondje te gaan lopen. ‘Gaan we gezellig met z’n allen!’ We wandelen richting de rondweg en het viaduct. ‘Kom’, zeg ik tegen de jongste: ‘Dan gaan we naar de auto’s zwaaien.’ En zo staan we met z’n tweetjes bij het hek over de weg. De rest houdt eerbiedig (lees: gegeneerd) afstand. Maar wij hebben het grootste plezier. Iedere keer als in de verte het stoplicht op groen springt, komt er een zwik auto’s langzaam dichterbij. We zwaaien of ons leven er vanaf hangt. En iedereen zwaait terug. De meesten met z’n tweeën. Sommigen toeteren er vrolijk bij of knipperen met hun lichten. En iedereen lacht. Uiteindelijk houden we het voor gezien. Als we teruglopen, kruipt er een klein handje in de mijne. ‘Dat was leuk, he!’ Nou! Ik zou oprecht niet weten wie van ons beiden het meest heeft genoten. En dan reken ik de inzittenden van de passerende auto’s nog niet eens mee!

One thought on “Zwaaien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s