Indrukwekkend

foto

Vandaag ontmoet ik het derde directielid van mijn nieuwe werkgever. Haar aandachtsgebied is Marketing & Communicatie, dus ik vind het best spannend. Ze is herstellend van een nare ziekte. We hebben bij mij thuis afgesproken. Darwin heeft strikte instructies waarvan ik weet dat hij zich er toch niet aan zal houden. Gelukkig is ze een hond gewend. De bel gaat en ik doe open. We stellen ons voor en ik wijs haar gelijk op het schilderij met alle berichtjes van mijn oud-collega’s. Darwin danst om haar heen. Als ik koffie zet voor ons, laat hij zich van z’n meest drukke kant zien. Ze schatert het uit om z’n malle capriolen. Ik vertel wat over mezelf en hoe het allemaal zo is gekomen. Zij luistert geboeid en geeft antwoord op mijn vele vragen op zakelijk en persoonlijk gebied. Dan zegt ze: ‘Weet je, je ziet er echt goed uit! Je bent toch 63, had ik begrepen?!’ Het verhoogt de prettige sfeer met factor 3: we schateren het allebei uit nadat ik haar de waarheid heb verteld (letterlijk). Tussendoor is er warme aandacht voor Darwin, die allang door heeft dat er kluifjes in haar jaszak zitten. Hij drukt zich warm tegen haar aan, legt z’n hoofd in haar hals en kijkt haar op z’n allercharmantst aan. Ook het verzoek om wat kunstjes te vertonen is niet aan dovemansoren gericht. Na anderhalf uur ronden we af: er is een goede klik en vertrouwen in de toekomst aan beide zijden. Als ze is vertrokken, kruip ik weer achter de pc. Prioriteit 1: achterhalen wie die opmerking de ether in heeft gestuurd!