Op stap met de Zonnebloem

zonnebloem

Mijn oma was vroeger voorzitster van de regionale afdeling Zonnebloem. Ik herinner me een boot en heel veel opa’s en oma’s die zich zichtbaar verheugden op het uitje. Het schiet door mijn hoofd als ik naar mijn moeder en Schoonmama kijk, die in het zonnetje gezellig kletsend zitten te wachten op de trein. We gaan samen een dagje naar het Rijksmuseum voor Oudheden in Leiden, naar een tentoonstelling over Petra. Eigenlijk wilden ze allebei naar het origineel. Maar hoewel het in dat deel van Jordanië relatief rustig is, is het dat in de omringende landen zeker niet. Tel daar een stevige reis vanaf het dichtstbijzijnde vliegveld bij op en je krijgt een nadrukkelijk negatief eindadvies. Gelukkig gaven ze daar, zij het aarzelend, gehoor aan. Ik zou geen rustig moment kennen tijdens hun trip! Zelf meegaan was ook geen optie: ik vind het best interessant, maar wat mij betreft weegt het niet op tegen onze ervaringen met Caïro, de pyramides en het graf van Toetanchamon. Ik besteed het geld dan liever aan iets anders. Maar hen vergezellen naar Leiden, dat is zeker geen opoffering. Als we het laatste stukje naar het museum lopen, informeert Schoonmama of we al weten wat we gaan stemmen tijdens de komende Gemeenteraadsverkiezingen. En of we wel eens van OPA hebben gehoord, de partij die zich vooral buigt over zaken die ouderen raken. ‘Nee, op hen ga ik zeker niet stemmen’, antwoordt mijn moeder resoluut. Op de vraag naar het ‘waarom’, licht ze toe: ‘Ik hoor daar helemaal niet bij! Daar ben ik nog veels te jong voor!’ Schoonmama schatert het uit! Ze is met haar 74 jaren precies 2,5 jaar ouder dan mijn moeder. Lachend lopen ze naar de draaideur van het pand. En ik? Ik vernietig de gedachte aan ‘dagje op stap met de Zonnebloem’. Zolang je jong van geest bent, is het ‘later’ nog tijd genoeg om je oud te voelen! Chapeau!