Zonlicht

‘Waar zie je jezelf over vijf jaar?’ Hij vraagt het oprecht geïnteresseerd. Ik glimlach. En leg uit dat ik niet zo bezig ben met mijn ‘verre’ toekomst. Nooit geweest ook. Als ik iets heb geleerd van het vroegtijdig overlijden van mijn vader, dan is het wel om geen plannen op de al te lange termijn te maken. Hij zou werken tot z’n 55ste en daarna gaan reizen, van het leven genieten. Niet wetende dat zijn verblijf hier gelimiteerd was. Natuurlijk is dat iets anders dan investeren in je persoonlijke ontwikkeling en je ambitie om ergens te komen. Maar bij mij staat plezier in mijn werk standaard bovenaan het lijstje. Net boven ‘er toe doen’. En dat kun je voor een groot deel zelf beïnvloeden. Je werk is nooit alleen maar geweldig. In je omgeving loopt altijd wel iemand rond met wie je het minder goed kunt vinden. Niet elke klus loopt van een leien dakje. Maar de euforie die je voelt als iets uiteindelijk toch lukt, of als je een manier weet te vinden waarin je wel professioneel met elkaar kunt samenwerken, daar ga ik voor! Hoeveel ik ook onderweg heb gemopperd en op punt gestaan om het op te geven. Mijn enthousiasme is blijkbaar aanstekelijker, want ik heb zijn volle aandacht. Hij staat op het punt om iets dappers te doen, een stap met behoorlijk wat risico te nemen. En hoewel we het niet op alle punten met elkaar eens zijn, begrijpt hij mijn gedachtegang. ‘Je klinkt tevreden en gelukkig’, constateert hij. Ik beaam het. We gaan op korte termijn een onzekere periode in. Eentje die hoe dan ook verdriet, pijn en uitdaging met zich meebrengt. Maar ik heb vertrouwen in mezelf. Op de basis die ik heb gelegd. Op het feit dat ik met mijn enthousiasme mensen mee kan krijgen. Het komt wel goed. Hoe donker de wolk ook is: een kant is gericht op de zon. En die schijnt op mijn gezicht.