Olympische euforie

IMG_8850

Het filmpje van Darwin bleek een écht piekmoment: ik mocht mee naar de huldiging van onze Olympische sporters! Als VIP nog wel! We zijn vroeg aanwezig, erg vroeg. Het podium staat klaar maar het duurt nog even voordat het programma begint. Ik ben nog nooit eerder in Assen geweest, dus samen met mijn collega’s eten we een broodje en lopen we een beetje door het centrum. Veel in oranje uitgedoste mensen lopen voorbij. Overal staan dranghekken maar de sfeer is gezellig. Als het tegen 3 uur loopt, gaan we naar de verzamellocatie. Ik krijg een polsbandje en word als prijswinnares heerlijk in de watjes gelegd met hapjes en drankjes. ‘Kijk’, wijst een collega: ‘Charly Luske!’ Hij loopt ons op een paar meter afstand voorbij, druk in gesprek. Een andere collega die een grote fotocamera bij zich heeft, kijkt niet begrijpend. ‘Levert punten op’, leg ik hem uit. ‘Als je een bekende Nederlander spot, krijg je één punt. Als hij jou (her)kent, krijg je twee punten. En als het “familie van” is een half bonuspunt.’ Hij snapt er nog minder van, maar ziet de grijns op mijn gezicht. Even later staan we in het VIP-vak, vlakbij het podium. Niels en Rick, sidekicks van Edwin Evers, weten de stemming er goed in te krijgen. Het vliegtuig van de sporters is vertraagd, maar via schermen en een liveverbinding worden we op de hoogte gehouden. Ook Niels Geusenbroek treedt op, Miss Montreal en Berget Lewis. De zon schijnt, de sfeer is top! We hebben de grootst mogelijke lol met elkaar en proberen via #welkomthuis onze tweets op het scherm te krijgen en gelijktijdig sluikreclame te maken. Het lukt een paar keer: ‘Glashelder feestje hier in Assen!’ Dan komen Sven, Jorien, de broers Mulder en alle anderen naar voren. Oranje confetti maakt het zicht wazig, maar ik geniet! Na wat korte diepte-interviews is het afgelopen. We wachten geduldig tot de familie in het vak voor ons is herenigd met hun bekende zoon, zus, tante en kleinkind. En lopen dan terug naar de verzamellocatie. Dan komt eigenlijk de grootste verrassing: het is tevens hún parkeerplek! Op twee meter afstand lopen ze allemaal voorbij. Een collega mag op de foto met haar held Bob de Jong en de bronzen medaille even vasthouden. Gerard Kemkes zegt ‘hoi’ en kijkt me aan. Koen Verweij glimlacht even, terwijl hij z’n handbagage over zijn schouder hangt. Ireen Wüst heeft haar handen letterlijk vol met medailles, gewoonweg te zwaar wegend voor haar nek. Pas als iedereen op Sven Kramer na (?) is gespot en vastgelegd, lopen we naar onze auto. Bij het wegrijden uit de parkeergarage worden ook wij toegejuicht (voor het geval we ‘iemand’ zijn). We laten alle fans hun illusie en zwaaien enthousiast terug. Tegen middernacht ben ik thuis en een paar uur later gaat de wekker: een nieuwe werkdag is aangebroken. Maar wat heb ik tot in de toppen van mijn tenen genoten van deze dag!

One thought on “Olympische euforie

  1. nou ik kan je vertellen dat je idd iets hééél bijzonders hebt meegemaakt in Ass’n!
    we hebben er ruim 10 jaar gewoond maar heb de Assenaren/Drenthen eigenlijk NOOIT vrolijk meegemaakt. Integendeel, wantrouwen en saggerijn is meer hun ding!
    Waarschijnlijk waren er heel veel mensen van “buiten” gekomen om te feesten zoals ook met de TT Assen.
    Maar leuk dat jij met je collegas een mooie en gezellige dag hebben gehad want daar ging je toch voor!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s