Beagles

aan de koffie

Terwijl wij in Oostenrijk van onze vakantie genoten, waren Sydney en Darwin bij hun o zo geliefde dagopvang in Haaren. Ze hadden het er enorm naar hun zin. En dat ook het team van In ’t Veld de verjaardag van Darwin niet was vergeten, bleek uit een post op Facebook. Foto’s van Darwin met slingers om zijn nek (die blijkbaar minder kriebelden dan zijn kersttrui) aan de koffie en assisterend op kantoor. En nog leuker: ze leerden hem een nieuw truukje. Als een van de medewerksters nieste, haalde Darwin een zakdoek uit haar broekzak en reikte deze aan. Geweldig! We konden nauwelijks wachten tot we weer thuis waren om het ook uit te proberen! Maar. Darwin is een Beagle. Hij bepaalt zelf wat, waar, hoe en wanneer. Dus hoe we ook niesten, hij zat ons maar een beetje appelig aan te kijken, keek ‘ns om zich heen, krabde achter z’n oor en oogde duidelijk verveeld. Maar. Wij zijn mensen. Wij geven ons niet zo snel gewonnen. Dus we hielden vol. Vandaag waag ik een nieuwe poging. Ik zet ik ‘m op ‘wacht’, hang de zakdoek een stukje uit mijn broekzak en nies. Hij stormt naar me toe, pakt de zakdoek, laat ‘m vallen, gaat liggen, rolt om, gaat weer staan, draait om me heen en gaat keurig aan mijn voeten zitten. Waarna hij me aankijkt met een blik ‘Nou je zin dan?!’ Beagles. Weet waar je aan begint. Of begin er niet aan. Wat een hond!