Serieus

dsdays

Het is niks nieuws. Als ik me concentreer, frons ik mijn wenkbrauwen. Nadrukkelijk. Ik ben dan heel serieus met iets bezig. Afhankelijk van het onderwerp en de aanwezigen lijkt het alsof ik boos ben en me druk zit te maken. Maar die twee emoties staan bij mij op het non-verbale vlak volledig los van elkaar. Een van mijn vorige leidinggevenden heeft nog een poging gedaan om er een gedragsafspraak van te maken: ‘blij kijken’. Maar er was gewoon geen beginnen aan. De meeste mensen om mij heen weten dit. En negeren het gewoon. Ik kan meerdere dingen tegelijkertijd. Maar ik vind het gewoon niet zo heel belangrijk. Vandaag hebben we een overleg waarbij een aantal nieuwe collega’s zijn aangeschoven. Als we naderhand teruglopen, praat een van hen verder over een agendapunt dat wat gevoelig ligt. In het vuur van mijn antwoord onderbreekt hij me geschrokken: ‘Niet zo boos naar mij kijken, hoor!’ Ik schiet in de lach. En licht het toe. Ik zie dat hij het niet helemaal gelooft, maar in elk geval gerustgesteld is dat mijn reactie niet persoonlijk is bedoeld. Terug op mijn werkplek herinner ik een bericht van mijn broer op Facebook. Mijn nichtje heeft een protocol op school gekregen: binnenkomen met een lach op het gezicht. Misschien moet ik daar ook maar eens toe overgaan. Serieus waar.