Skiles

20140205-203602.jpg

Dit jaar gaat Caitlynn voor het eerst zelf op ski’s. Ze is in de armen of op de voeten van mijn broer al een paar keer over de sneeuw geschoven. Maar nu dus voor het echt. Ze doet het fantastisch. Mijn broer skiet naast haar en geeft aanwijzingen. Haar moeder staat in het midden. En ik vang haar onderaan de piste op. Als ze op het lopende bandje naar boven staat, ga ik op de rand zitten en houd mijn arm gesterkt. ‘Eerst betalen, anders mag je er niet langs!’ Ze schatert het uit en klapt op mijn uitgestoken hand. Ik hef mijn arm en maak een spoorwegovergang-geluid. De kinderen achter haar kijken verbaasd en enigszins wantrouwend. Als het geheel zich echter even later herhaalt, houden ze zich niet langer in. De skilerares speelt mee en deelt denkbeeldige muntjes uit. We hebben volop plezier. Als ze moe wordt, gaan we terug naar het hotel. Ik loop naar haar kamer maar ze wordt steeds nerveuzer. Dan komt het hoge woord eruit: haar ouders hebben duidelijk gezegd dat skischoenen niet in het hotel mogen. Die moeten in het skiraum blijven. En dat ben ik vergeten! Gauw brengen we ze terug, de schoenen achter onze ruggen verbergend als we de hal oversteken. ‘Gelukkig’, zegt ze als de schoenen in het rek hangen: ‘Dat was op het knippertje!’ Waarmee ze vandaag het laatste woord heeft.