Hondsberoerd

20140124-123629.jpg

Eerst dacht ik dat ik teveel stof had ingeademd tijdens de verbouwing. Hoesten, keelpijn en schorre stem. Toen dat Manlief me had aangestoken: loopneus, oorpijn en benauwd. Toch zette ik door, ‘uiteraard’. Het is druk op kantoor en de vakantie komt eraan. Maar toen mijn leidinggevende even kwam kijken ‘of ik nog niet was omgevallen, want ik zag er niet uit namelijk!!’ begreep ik de hint. Die nog eens werd versterkt door een handtekeningenactie op Facebook van collega’s en vrienden. Naar bed en rap een beetje. Na een paar dagen bel ik toch maar even met de huisarts. Ik leg hem uit wat er aan de hand is. Hij lacht. ‘Je hoeft niet langs te komen, ik hoor het zo al. Dit is geen verkoudheid of griep, je hebt een astma aanval!’ Daar ben ik even stil van. Ik heb astma, maar ik neem keurig mijn medicijnen. Eet en beweeg gezond. De laatste aanval is zeker acht jaar geleden. ‘En blijkbaar is hij hardnekkig’, vervolgt de dokter. ‘Dus ik geef je een stootkuur met Prednison. Dan voel je je snel een stuk beter.’ Daar weet ik helemaal niets op te zeggen. Mijn vader kreeg Prednison ter ondersteuning van chemotherapie! Maar nog voordat ik mijn zorgen kan uiten, zegt hij: ‘Niet schrikken. Je hebt een astma aanval. Niks meer of minder. En dit middel heeft bewezen op meer terreinen positief te ondersteunen. Vertrouw mij maar.’ Met die woorden en de belofte dat ik hem na de kuur nog even laat weten hoe het gaat, nemen we afscheid. En natuurlijk krijgt hij gelijk. Na een paar dagen gaat het al veel beter, al ben ik nog erg moe. ‘Rustig aan doen’ werd niet voor niets toegevoegd aan het advies. Maar het komt weer goed. En daar ben ik blij om. Want hondsberoerd in bed, da’s niks!