Honden

floppy_tekening

Ik loop met Floppy naast me door de straten van onze nieuwe wijk. We zijn verhuisd. Ik weet het adres, maar ik kan het niet vinden. Dan bedenk ik dat ik mijn iPhone bij me heb, met een TomTom-app. Ik toets het in, maar het bereik is slecht: ik krijg geen aanwijzingen hoe ik moet lopen. Floppy heeft geen riem om en wil er vandoor. Ik grijp ‘m nog net in zijn nekvel. Humeurig kijkt hij me aan, hij is het zichtbaar meer dan zat. Dan word ik wakker. Darwin zit me verstoord aan te kijken. Ik neem aan dat er geen link is met het nog steeds zo geliefde onderwerp van mijn droom. Dat hij gewoon honger heeft, en al een tijdje. En dat geduld ook niet zíjn grootste talent is! Ik kijk naar de tekening van Floppy aan de muur. Hij lacht me toe, zoals altijd. Het is alweer bijna vier jaar geleden dat we hem moesten laten inslapen. En twee jaar geleden dat we zaten te wachten op een Beagle-puppy. Waar ik nooit nooit nooit meer een hond wilde, omdat ik nooit nooit nooit meer de pijn van zo’n afscheid wilde ervaren, genieten we nu toch dagelijks van de malle streken van Darwin. En we praten regelmatig over hoe gezellig het was met Floppy. Tot groot ongenoegen overigens van eerstgenoemde: al die jubelverhalen en opmerkingen à la ‘Had jij maar wat meer van Floppy!’ hangen hem mijlenver de keel uit! Ik loop naar de keuken en geef Darwin (eindelijk!) te eten. Het is goed zo. Ook van Darwin moeten we een keer afscheid nemen. Maar hopelijk duurt dat nog een hele tijd. En hebben we dan net zo veel leuke herinneringen aan hem om te koesteren!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s