Zwarte Pieten-intocht

hoofdpiet

Mokkend zit ik voor de televisie. Negeren is niet mogelijk. If you can’t beat them en zo. Maar half hardop geef ik voortdurend commentaar: ‘Hij hoort niet zo wild te zwaaien.’ en ‘Wat is dat nou voor taal!? “Hallo” en “superdoei?!”‘ Ik mis de echte Sinterklaas meer dan ik onder woorden kan brengen. Zijn vertrouwde stem had toch altijd iets geruststellends. Deze Sinterklaas zegt dat het allemaal vanzelf goed komt. Maar de echte Sinterklaas zorgde dat het allemaal goed kwam. Vanzelfsprekend! Dan klaart mijn gezicht op en verschijnt er een glimlach op mijn gezicht bij het zien van de blauwe veren. Hij is er weer. Hij is er nog steeds! Zijn geamuseerde blik, zijn verborgen woordgrapjes. Een mevrouw in het publiek vraagt hem ook om een hand. Ze krijgt een zoen op haar wang en ik geniet met haar mee. Zeker als Paniek Piet hem aftroeft door dezelfde mevrouw ook een kus op haar voorhoofd te geven. Ze maken iets moois van de uitzending! Als Diewertje afsluit, is mijn boze bui verdwenen. En ik neem me plechtig voor om volgend jaar ook aanwezig te zijn bij de Zwarte Pieten-intocht. Ik verheug me er nu al op!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s