Dikkie Dik

20130930-205158.jpg

Vorig jaar herfst heb ik een ontzettend leuke broek, trui en vestjas gekocht. Warm oranje, net als de Halloween-pompoenen. De set zat zalig! Met de zon op mijn koperkleurige haren was het plaatje compleet: de complimentjes vlogen om mijn oren. Ik kon dus ook nauwelijks wachten tot ik dit jaar mijn kleren weer uit de kast kon halen. En we hebben geluk: de laatste week is het prachtig nazomers weer. Perfect voor mijn vestjas. Maar als ik bij de dagopvang van Darwin uit de auto stap, zie ik een moeder en haar dochtertje lopen. ‘Kijk’, zegt ze tegen haar kind, ‘Die mevrouw is precies Dikke Dik! Zie je dat?’ Lachend lopen ze verder, mij verbluft achterlatend. Ik heb een leuk weekeinde achter de rug, waarin ik wat meer heb gegeten en gesnoept dan normaal gesproken. Maar ik loop nog steeds twee tot drie keer per week hard. De afstanden variëren, maar ik heb over mijn lijn en gewicht niet te klagen. Ik kijk nog eens naar mezelf. Het is wel heel oranje. Dan haal ik mijn schouders op. Het zit heerlijk, ik voel me er prettig in en daarbij is Dikkie Dik een leuk beest. Ik zet Darwin in de auto en rijd naar huis. Waar ik mijn sportoutfit aantrek om een stuk te gaan hardlopen voordat Manlief thuis komt. Voor alle zekerheid. Dikkie Dik. Pah!