I’m lovin’ it!

McDonalds_Logo_lovinit

Floppy kwam uit een eenoudergezin toen Manlief hem leerde kennen. Al tien jaar lang was hij gewend om alle aandacht én z’n zin te krijgen. Zo at hij regelmatig wat lekkers, al dan niet oorspronkelijk bestemd voor mens of hond. En na het eten een restje, al dan niet speciaal voor hem achtergehouden. Hij was stapelgek op gele vla. En op milkshakes van McDonald. Manlief liet het maar zo: een oude hond leer je geen nieuwe kunstjes. En Floppy leerde je geen nieuwe gewoontes waar hij niet achter stond. Ach ja, Floppy. Toen Darwin in ons leven kwam, werden er wel strikte huisregels opgesteld. Een Beagle neigt heel gauw naar ‘stevig postuur’. Dat is niet leuk om naar te kijken en niet gezond voor het hondje zelf. Dus krijgt Darwin tweemaal per dag hondenbrokken: ’s ochtends als ontbijt en ’s avonds als diner. Tussendoor een hondenkluifje mits hij er iets voor doet. Geen toeters, geen bellen en dus geen menseneten. Ik ging schoorvoetend akkoord. Ben persoonlijk wat gevoeliger voor dat witte randje onder de ogen dat plotseling als troef kan worden ingezet. Maar Manlief had gewoon gelijk. Dus Darwin heeft een gestroomlijnd lichaam waar een Griekse god jaloers op zou zijn. En er is geen sprake van kwijlerig geslijm als wij zitten te eten. Maar. Het is eindelijk lekker weer. De zon schijnt. En McDonalds heeft mijn favoriete milkshake met kokos in de aanbieding! Dus besluit ik na een lange drukke dag op kantoor mezelf op een beker te trakteren. Heerlijk! Dan hoor ik achter me in de auto geluid. Darwin kijkt me vragend aan. Zonder na te denken doop ik mijn vinger in het ijs en houd deze voor zijn bek. Hij snuffelt eraan, likt er voorzichtig van en gaat dan rechtop zitten! Hij vindt het zalig! Gebiedend vraagt hij om meer! Ik geef ‘m nog een vinger en nog een. Voordat ik het weet, zijn de vingers van beide handen op. Genoeg! Ik start de auto en rijd de weg weer op. In gedachten ben ik al bezig met een prioriteitenlijstje voor de avond: was opruimen, strijken, boodschappenbriefje voor Hemelvaartsdag maken. Maar als we langs de volgende McDrive rijden, hoor ik enthousiast vanaf de achterbank: ‘Kijk eens, wat een hoog gebouw!’