Bijziend

BrettOmdat Manlief de nieuwgeborene nog niet heeft gezien, rijden we snel even naar mijn Broer en Schoonzusje. Als voogd en voogdes heb je natuurlijk bepaalde plichten en voorrechten (waarbij nieuwsgierigheid uiteraard ook een rol speelt). De familie is net thuisgekomen uit het ziekenhuis. Schoonzusje rust uit, met haar zoon in haar armen. Broer probeert mijn nichtje richting haar bed te dirigeren. Maar die is natuurlijk helemaal hyperdepieper. Ik neem haar over, terwijl hij de kraamhulp wat gegevens verstrekt. Samen praten we een beetje over alle nieuwigheden in haar leventje: een andere kamer, een broertje, ’s nachts droog, haar pop die daar nog wat moeite mee heeft. Manlief bepaalt op dringend verzoek wat hij het allermooiste in de nieuwe kamer vindt. En krijgt daarbij een nadrukkelijke hint: de lamp in de vorm van een zon. Dan valt ze stil en slaat haar armpjes nog steviger dan anders om mij heen. Het is ook allemaal heel wat voor een bijna 4 jarige. Plotseling staat de kraamhulp achter ons. ‘En u bent de opa en oma. Gefeliciteerd!’, zegt ze. Mijn nichtje schatert het uit: ‘Dat is mijn tante Dorine!’ De kraamhulp geeft geen krimp en gaat weer terug naar haar bezigheden. Ik kijk haar na. Het lijkt me een heel aardige vrouw. Alleen een beetje jammer dat ze zo bijziend is!