Opvoeding in wording

begging

We zijn maar een paar uurtjes weg geweest. Maar hij was helemaal nog niet klaar met spelen! En dus treffen we bij thuiskomst een volledig verscheurd matje in de bench aan. Met Darwin er trots naast. Hij springt enthousiast op, maar ziet al heel snel hoe de vlag erbij hangt. Ik wijs naar de ravage: ‘Wat is dat?’ Hij buigt z’n hoofdje en kruipt dicht tegen mij aan. Ik verman me en vraag nog een keer: ‘Vind je dat normaal gedrag?’ Zijn kop buigt nog dieper en aarzelend geeft hij een klein klopje met zijn staart. Ik kan niet heel boos op hem zijn. Hij heeft een dekentje waar hij naar hartelust mee mag ravotten en stoeien. In hoeverre mag je verwachten dat hij het verschil snapt? Dus ik geef ‘m een lichte tik op zijn neus. ‘Stoute hond, foei!’ Een zielig hoopje beagle blijft roerloos in mijn armen zitten. Dan kijkt hij me aan. Smekend. Met van die witte randjes onder zijn ogen. Hij likt heel zacht over mijn wang. Ik houd het niet meer: ik smelt ter plekke. ‘Nou, vooruit, ga maar naar de baas om je zonden op te biechten.’ Dat laatste hoort hij al niet meer, hij huppelt richting de kachel en krult zich met een diepe zucht voor de warmte. Tevreden. Opvoeden: zo blij dat het voor ons relatief gemakkelijk bij honden is gebleven!

One thought on “Opvoeding in wording

  1. Ach, je kunt toch ook niet boos zijn op zo’n lekker ding. Wat is het toch een schatje, en je weet het; als je een keer oppas zoekt staat de deur bij ons open.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s