Verjaren

482618_150930168403718_256127453_n

Mijn verjaardag is een internationaal bekend staand fenomeen. Niet zozeer de datum als wel de manier waarop ik deze normaal gesproken vier: vanuit mijn tenen! Ik sta er zelf ook een beetje verbaasd over soms. Dan denk ik dat ik na zoveel ervaring best eens een keertje kan minderen. Maar het is sterker dan mijzelf. Dus als ik wakker word op mijn 48ste verjaardag, is het het eerste waaraan ik denk. Zingend sta ik onder de douche: ‘Lang zal ik leven!’ Met genoegen zie ik de eerste felicitaties online verschijnen: via Whatsapp, Facebook, Twitter en sms. Collega’s voor wie het toch weekeinde is, wensen me veel plezier. De telefoon rinkelt: vrienden uit Leiden hebben aan me gedacht. De post brengt een twintigtal kaarten. En de social media gaat maar door. Met stralende ogen zie ik dat er al meer dan 60 unieke felicitaties zijn. Het is nog niet eens middag! Een vriendin van mijn moeder geeft daar een cadeautje voor mij af: ‘Kon het niet laten liggen, zo leuk voor haar!’ Manlief heeft een romantisch uitje in Den Haag gepland en Darwin heeft een beeldje van een boek lezende beer van zijn zakgeld (augustus 2018) gekocht. Mijn nichtje komt met haar ouders en even later draag ik trots een zelfgemaakte kroon. De beide moeders hebben een prachtig kunstwerk gemaakt. En Buurman verrast me met een cakelolliesapparaat en een lot ‘om de spanning nog wat verder te rekken’. Snel geef ik wat cupcakes af in de winkel waar ik mijn geweldige verjaardagskleren kocht en een mooie bijpassende sjaal kreeg ‘omdat je bijna jarig bent’. We eten bij een van mijn favoriete Mexicaanse restaurant waar de medewerkers me tijdens het dessert enthousiast toezingen. Als ik eindelijk in bed lig, rozig van alle aandacht en lieve attenties, zeg ik met een brede glimlach tegen Manlief: ‘En dit was dus een viering in kleine kring. Ik kan niet blijer zijn dan dat ik nu ben!’