Het goede voorbeeld

Op Facebook lees ik een berichtje van Hard Rock Cafe: de stylist die 20 jaar lang Michael Jackson heeft geadviseerd, is op toernee door Europa. Michael Bush promoot zijn boek en er zijn een aantal kledingstukken te bewonderen. Daar wil ik wel naar toe! Manlief laat zich niet lang smeken: een dagje Brussel met z’n tweetjes spreekt hem ook aan. We zetten de wekker niet al te laat, zodat we tegen koffietijd de auto in de parkeergarage zetten. Slenterend door de stad genieten we van de herfstzon en het onverwachte moois dat Brussel te bieden heeft. De kathedraal met het beeld van Koning Boudewijn ervoor. Ik steek een kaarsje op voor iedereen die we missen. Een bezoek aan Manneke Pis mag uiteraard niet ontbreken. Ook hier heeft de hype toegeslagen om een hangslot aan het hek te hangen; een teken van een liefdevolle relatie. In de soevenirwinkel er tegenover ontdek ik een geweldig leuke weekeindtas. Voor het beeld van Sint Nicolaas in de naar hem vernoemde kerk brand ik een kaarsje voor iedereen die we gelukkig nog niet hoeven te missen. We lunchen heerlijk in een onverwachts leuke taveerne Drug Opera. Dan lopen we naar Hard Rock Cafe, het oorspronkelijke doel van de dag. Er staat een man of 15 te wachten. In kleine groepjes mogen we naar binnen. Ik word geinterviewd door en voor Studio Brussel en maak kennis met een enthousiaste Nederlandse fan die vraagt of we wat foto’s van haar en Michael Bush willen maken. Als ik aan de beurt ben, krijg ik een handtekening in het boek en een warme handdruk. Dan staan we weer buiten in de zon. Nog heel even langs Starbucks op het Centraal Station voor een seasonal: gingerbread Latte. Dan gaan we op huis aan, naar ons hondje. Of zoals de leidinggevende van mijn leidinggevende zei: ‘Je inspireert mij om te genieten van het leven. Je geeft voortdurend het goede voorbeeld!’

Wie het kleine niet eert…

Ze wappert triomfantelijk met haar bon. En wijst op het lege bekertje yoghurt. ‘Deze zaten vorige week in de aanbieding. Maar toen ik thuis kwam, zag ik dat de korting niet was verrekend. En ik heb er recht op!’ De man achter de kassa zucht. En loopt dan naar het kantoor om de prijslijst van vorige week te pakken. Ik zucht ook, want ik moet nog een heleboel doen voordat we naar training gaan met Darwin. Dit kost tijd. De mevrouw negeert onze reacties volledig. Zolang ze haar geld maar krijgt. Als de man weer terug is, kijk ik toch wel geïnteresseerd naar het bedrag dat hij als tegoed aanslaat. Het blijkt om 15 cent te gaan! Ik weet niet hoe krap deze mevrouw zit. En natuurlijk: aanbieding is aanbieding. Maar persoonlijk zou ik me in een heel klein en donker hoekje diep gaan zitten schamen om zoveel kabaal te schoppen over zo’n habbekrats!

EHBO voor Honden

Het staat op de site van de dierenarts: een EHBO-workshop van drie avonden. Je leert hoe te herkennen, ernst in te schatten en vooral wat te doen. En wat niet! Mijn moeder, de eigenaar van Darwin’s halfbroertje en ik melden ons gelijk aan! De eerste avond gaat over ABC-protocol: ademhaling, bloedsomloop en circulatie. We leren dat een hond een onregelmatige hartslag heeft. Dat dit goed is. Hoe je kunt controleren dat zijn luchtwegen vrij zijn en op welke manier je Heimlich moet toepassen. Dat de lichaamstemperatuur van een hond persoonlijk is en per dagdeel/activiteit varieert. En nog veel meer. Na vijf kwartier wordt ons Lotusslachtoffer Rakker binnengebracht. Op hem mogen we oefenen tot hij er genoeg van krijgt. De rest is huiswerk. Volgende keer gaat het over beweging en verband. Een ding is zeker: Darwin gaat een paar zware weken tegemoet!

Puberend

Ze kwamen voor het eerst bij ons thuis: de eigenaren van Darwin’s halfbroertje Bandit en hun Sydney. We hadden een gezellig etentje voorbereid. Keurig op tijd belden ze aan. De honden hadden elkaar zo weer gevonden. Wat niet zo heel moeilijk is, want ze zien elkaar regelmatig op de dagopvang. Tijdens het aperitief bleek dat we nog veel meer gemeenschappelijke interesses hadden, zoals boeken en muziek. Vandaar dat we even geen aandacht schonken aan de honden. Twee van de drie zijn er volop aan het puberen. Twee van de drie zijn mannetjes. En twee van de drie willen elkaar bewijzen wie de baas is. Op een hondse manier. Geschrokken keek ik naar de grote (plas)vlek op mijn bruidsjurk. Ik heb nog geprobeerd de schade te beperken, maar na een verder heel genoeglijke avond bleek de volgende ochtend dat je er niet omheen kon kijken. Ook niet als je heel erg je best deed! Gelukkig beloofde de mevrouw van de stomerij dat ze ‘m wel weer kon herstellen. En dat ze er in de tussentijd heel goed op zou passen. Voorzichtig mee zou zijn. Want het blijft mijn bruidsjurk. En ook na bijna 7,5 jaar ben ik er nog steeds bijzonder aan gehecht!

Have a break

De gevel van ons kantoorpand was na ruim 15 jaar echt aan renovatie toe. En dus werd er een paar weken geleden een indrukwekkende stellage om de toren heen gebouwd. Een lift met een plateau brengt de bouwvakkers naar de gewenste hoogte om hun werk te doen. Met Coca Cola Light in ons achterhoofd verheugden we ons op wat komen ging. Maar helaas. Het zijn absoluut geen ‘mooie jonge knullen’. De radio staat keihard aan op een zender met vage liedjes die ook nog kraakt aan alle kanten. Ze weten niet precies hoe de bediening van de lift werkt, dus het geheel komt met horten en stoten een keer of tig per dag langs het raam. Voor hen aan de andere kant vormen wij blijkbaar hun ultieme wensdroom. Er wordt veelvuldig veelbetekenend geknipoogd en gelachen. Het is dat de ramen niet open kunnen, want anders zou er zeker om een kopje koffie worden gevraagd. Ach ja. We glimlachen vriendelijk terug, doen alsof we het allemaal niet begrijpen en negeren het verder zoveel mogelijk. Er is genoeg te doen. Maar als ik opsta en wegloop, vraagt een collega verontrust: ‘Je laat me toch niet alleen achter met hen hier, he!’ En terwijl ik doorloop, roep ik over mijn schouder: ‘Ben zo terug. Even een break met échte Coca Cola!’

Koukleum

Vanaf het moment dat hij is geboren, is Darwin een koukleum. Een straaltje zonlicht en je vindt ‘m, gelukzalig zuchtend. Staat de kachel aan? Je hoeft niet ver te zoeken, hij ligt er omheen gevouwen. Hij heeft gewoon een bloedhekel aan nattigheid en kou. Nu de dagen korter worden en de temperatuur lager, hebben we regelmatig een discussie. Als het maar neigt naar vochtigheid, gaat meneer niet mee wandelen. Punt. Hij houdt het wel op. Natuurlijk houden we ons doof voor zijn argumenten. Maar het loopt best lastig met een weerbarstige beagle achter je aan. Zelfs de eigenaar van de dagopvang sprak ons erop aan. Hij heeft zelf een heel roedel met beagles, maar nog nooit meegemaakt dat hij er eentje onder de deken in de mand moet uithalen en naar buiten werken. En toen. Toen zagen we jasjes hangen in de dierenwinkel. Ik keek Manlief aan. En Manlief keek mij aan. En nog voordat iemand sprak, was Manlief al op zoek naar de juiste maat. Thuis hebben we hem z’n jas aangetrokken. We hoopten nog dat dit zelfs voor een koukleum een stap te ver was. Dat hij alleen al voor de vorm zou protesteren. Maar nee. Hij was er dolblij mee. Zelfs de capuchon mocht op! Manlief en ik hebben onderling goede afspraken gemaakt. Alleen als het donker is, mag hij z’n jas aan. Of als er minstens een meter sneeuw ligt. Het is een Hollandse hond, hij went er maar aan. Maar als je dan dat blije snoetje ziet, dan smelt je. Met of zonder jas.