Eendjes voeren

Het is de 49ste trouwdag van mijn ouders. Vroeger gingen we dan altijd naar Nationaal Park de Hoge Veluwe. Maar door allerlei leuke en minder leuke gebeurtenissen is dat er al jaren niet van gekomen. Tot vandaag. We rijden met twee auto’s, volgeladen met volwassenen, kleuter en honden naar Otterlo. We drinken koffie met iets lekkers en kijken dan bedenkelijk naar het weer. Het miezert nog steeds, maar er zijn al stukken blauwe lucht te zien. Broer, Schoonzus, Nichtje en Moeder gaan fietsen, terwijl wij met de honden gaan wandelen bij het jachtslot Hubertus. Darwin vindt het fan-tas-tisch! Hij holt door de bladeren, snuffelt aan konijnenkeutels en kijkt dan bijzonder geïnteresseerd naar de vijver. De rest is inmiddels via de fietsroute ook aangekomen en Nichtje mag de eendjes voeren. Stukje brood na stukje brood vliegt voor Darwin langs. Samen met al dat gespartel recht voor z’n neus houdt hij het gewoon niet langer. Hij neemt een aanloop en springt vol in het water. Maar daar is het veel minder leuk dan hij dacht: hij weet niet hoe snel hij weer op de kant moet krabbelen. Onthutst en drijfnat kijkt hij toe hoe de laatste stukjes brood in gretige bekjes verdwijnen. En als hij zich tenslotte teleurgesteld omdraait, hoort hij nog net hoe het eendenkoor aanvangt: ‘En ….. Darwin is met z’n gatje in het water gevallen, falderalderiere, falderalderare ….’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s