Kinderwijsheid

Mijn schoonzusje belt. Of we zin hebben om met haar en Nichtje naar het bos te gaan. De honden zijn uiteraard ook van harte welkom. En zo lopen we even later tussen de bomen: drie volwassen, een kleutertje en twee uitzinnige honden. Ik ken het bos goed en weet dus precies waar de grootste modderplekken liggen. Die probeer ik te omzeilen. Nichtje vindt het maar niks. Ze heeft haar regenlaarsjes niet voor niets aangetrokken. En zelfs als ze languit voorover valt, vermindert haar plezier niet. Darwin volgt haar als een schaduw. Waar zij gaat, zie je hem vlakbij. Als de zoveelste slechte plek op het bospad is bedwongen, schatert Nichtje het ineens uit. Ze wijst naar Darwin. En zegt dan op vertrouwelijke toon tegen mij: ‘Darwin heeft eigenlijk gewoon zwarte pootjes, he! Zijn witte sokjes zitten vandaag in de was!’