Have a break

De gevel van ons kantoorpand was na ruim 15 jaar echt aan renovatie toe. En dus werd er een paar weken geleden een indrukwekkende stellage om de toren heen gebouwd. Een lift met een plateau brengt de bouwvakkers naar de gewenste hoogte om hun werk te doen. Met Coca Cola Light in ons achterhoofd verheugden we ons op wat komen ging. Maar helaas. Het zijn absoluut geen ‘mooie jonge knullen’. De radio staat keihard aan op een zender met vage liedjes die ook nog kraakt aan alle kanten. Ze weten niet precies hoe de bediening van de lift werkt, dus het geheel komt met horten en stoten een keer of tig per dag langs het raam. Voor hen aan de andere kant vormen wij blijkbaar hun ultieme wensdroom. Er wordt veelvuldig veelbetekenend geknipoogd en gelachen. Het is dat de ramen niet open kunnen, want anders zou er zeker om een kopje koffie worden gevraagd. Ach ja. We glimlachen vriendelijk terug, doen alsof we het allemaal niet begrijpen en negeren het verder zoveel mogelijk. Er is genoeg te doen. Maar als ik opsta en wegloop, vraagt een collega verontrust: ‘Je laat me toch niet alleen achter met hen hier, he!’ En terwijl ik doorloop, roep ik over mijn schouder: ‘Ben zo terug. Even een break met échte Coca Cola!’