25-jarig jubileum (deel 2)

Nog vol van de festiviteiten (en heerlijkheden) tijdens de lunch rijden we naar Amsterdam. Ik praat honderuit, maar dat is Manlief wel gewend. De sfeer, de warmte, de genegenheid, de lol! Ik heb zo genoten! Als we Amsterdam binnen rijden, is de weg geblokkeerd. De routeplanner brengt uitkomst. Het is erg druk, maar als we rond kwart voor 4 de Oudezijds Voorburgwal opdraaien, valt gelijk de rust van deze straat op. We passeren het hek en Manlief stopt de auto onder de overkapping van The Grant. Ik draai het raam naar beneden om ons aan te melden, maar iemand snelt al op ons af en opent eerst mijn en dan de deur van Manlief. Hij heet ons hartelijk welkom. De auto wordt kort geïnspecteerd op zichtbare schades en we geven door welke koffers en dozen naar de kamer gebracht kunnen worden. Dan neemt hij de auto mee naar de garage. Binnen wacht de eerste verrassing: de receptionist (met onwerkelijk grote zwarte ogen, nagenoeg zonder iris) vertelt dat mijn bedrijf een upgrade heeft geregeld. Blij kijken we elkaar aan: de manager sprak over een verrassing, maar we dachten aan een flesje champagne of een bosje bloemen. Leuk!!! We wikkelen de administratie af en een gastvrouw begeleidt ons naar de Michiel de Ruiter-suite. Wow! Grote ruime kamers met overal complimentary ‘watjes’. Top! Ik ga vannacht beslist niet slapen! De gastvrouw vertrekt met de mededeling dat ze voor een reservering in het restaurant zal zorgen. Bijna gelijktijdig gaat de bel: een meneer met een chocoladetaartje en een flesje champagne. Of hij het gelijk zal openen en aansnijden? Nou graag! Dan besef ik dat we nauwelijks cash bij ons hebben. Het is toch gebruikelijk om een fooi te geven? Manlief wuift mijn zorgen weg: het is zoals het is. En hij blijkt gelijk te hebben: de meneer wenst ons een heel fijne dag en verdwijnt nog voordat ik zelfs maar de kans zou hebben om hem iets toe te stoppen. Weer gaat de bel (onze suite heeft een eigen bel): de concierge met onze bagage. Waar ik het wil hebben en of hij het ook voor me zal uitpakken? Ik kijk naar de twee dozen met cadeautjes van de collega’s en schiet in de lach: nee, hoor, dat doe ik graag zelf! Ook hij verdwijnt zonder zelfs maar te insinueren dat hij graag een financiële bijdrage voor de moeite zou willen hebben. We inspecteren het appartement: een inloopkast, een royale slaapkamer met flatscreen. Een badkamer met twee wastafels, een inloopdouche, een groot bad, een televisie en een bakje met allerlei toiletartikelen van Hermes. De woon-/eetkamer heeft twee sofa’s, een bank, een flatscreen en een cd-speler met een aantal cd’s. Meters boeken in de kasten, een bureau, een eettafel voor vier personen en een Nespresso-apparaat met complimentary koffie. Alleen de goed gevulde minibar is niet gratis. Het uitzicht op de gracht brengt helemaal een glimlach op mijn gezicht. Het toilet is ook ruim en heeft niet alleen een verwarmde toiletbril maar ook de mogelijkheid om de onderkant met water te spoelen. Zoals Manlief formuleert: ‘Op zich niet onaangenaam, maar je hebt wel veel toiletpapier nodig om de boel weer droog te krijgen!’ We drinken champagne en genieten van alle letterlijke en figuurlijke heerlijkheden. Wat is dit leuk! (wordt weer vervolgd)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s