Geknipt en geschoren

Het vachtje van Sydney wordt weer lang. Zelfs bij de dagopvang maken ze er een opmerking over: ‘Ze moet weer geknipt worden!’ Ik knik. De lange migraineaanval heeft roet in het eten gegooid, maar het staat in de agenda voor komend weekeinde. Als ik het terloops tegen mijn schoonzusje vertel, reageert ze enthousiast! ‘Dat zal je nichtje ook leuk vinden. Ze komt vast graag kijken’. En zo staat er om half 10 een klein meisje in een roze jasje voor de deur te springen. ‘Ik kom helpen met de haartjes van Sydney knippen!’, jubelt ze. ‘En de oortjes’, schatert ze er achteraan. Na een kopje koffie (ik) en een glaasje appelsap (zij) gaan we aan de slag. Ik voer de knipbewegingen uit, terwijl zij de juiste gereedschappen aanreikt. Na tien minuutjes is ze het zat: ‘Zo, klaar!’ Sydney heeft een kale nek en borst, de rest moet nog komen. Maar gehoorzaam doe ik de deur van de werkruimte weer open. Eerst spelen. Als haar vader haar heeft opgehaald, begin ik opnieuw. Een paar uur later lever ik een prachtige hond af bij mijn moeder. Het zit er weer op. Tot over zes weken!