Deugniet

Onze pantoffels zijn niet meer veilig voor zijn scherpe tandjes. En ook het flapperende vest van oma wordt voorlopig opgeborgen. Als je je probeert af te drogen in zijn nabijheid, springt hij naar alles wat op hondhoogte (of springende hondhoogte) hangt. Hij is een koukleum, dus al z’n speelgoed (inmiddels best veel) wordt uit de speelgoedkist naar de kachel gesleept. Hij kan het trapje naar de bibliotheek wel op, maar nog niet af. Hetzelfde geldt voor het dakterras. En dan wacht hij geduldig (meestal) tot je hem komt halen. Hij kan héél hard rennen. Vooral als hij een van jouw sokken te pakken heeft gekregen terwijl jij de andere aan je voet doet. Hij weet dat hij zijn kluifje alleen in de bench mag opeten, maar probeert midden in de kamer eindeloos (en dan bedoel ik dus ook echt eindeloos) of het niet om een uitzonderingsmoment gaat. Hem is verteld dat hij niet in je handen of gezicht mag bijten, maar hij vergeet het soms (best vaak). Hij houdt écht niet van wandelen in de regen en verzet dus ook geen stap zodra de lucht begint te dreigen. No matter what. Hij kan dus al best veel, ruim 10 weken oud. Dat belooft nog wat voor onze gezamenlijke toekomst.

Advertenties