Confronterend

Manlief komt met hond naar kantoor. Ik heb van tevoren een aankondiging in diverse agenda’s geplaatst: ‘Als je Darwin wilt zien, kom dan in de lunchpauze naar de hal.’ Ze komen. In grote getallen! De oh’s en de ah’s zijn niet van de lucht. Iedereen wil ‘m zo meenemen. Of minimaal oppassen. Hij wordt geknuffeld en vertroeteld en krijgt allerlei lieve en lekkere cadeautjes. Een enkeling ziet Manlief staan. En stelt zich voor. Maar de meesten hebben alleen oog voor Darwin. Als de laatste weer is verdwenen, sla ik mijn arm om Manlief heen. Maar die reageert laconiek. En zegt: ‘Ik ben het gewend. Op onze trouwdag keek ook iedereen naar jou en je jurk. En zei vervolgens tegen mij: “jij ziet er ook mooi uit, hoor”!’