Kwartjes

Het gaat top met onze Darwin. Hij is snel van begrip en weet al wie wij zijn, waar zijn speelgoed ligt en hoe hij ‘overredend’ kan kijken als hij iets lekkers wil. Hij kan zelfs het kleine trapje naar het dakterras al op (wat hij helemaal niet mag) en gaat zelf een plas doen. We moeten af en toe natuurlijk even streng zijn. Ook al zijn de sloffen van Manlief na de winter ver versleten, hij mag ze niet kapot bijten. En waar hij graag in de oren van zijn moeder hing: die van mij zijn daar niet op gemaakt. Als we licht bestraffend een vinger heffen, houdt hij zijn kopje een beetje scheef en kijkt heel geconcentreerd. Om vervolgens weer weg te stormen op zoek naar ander vermaak. Alleen ’s nachts. Dat wil nog niet helemaal lukken. Om de anderhalf à twee uur wordt hij (en ik) wakker. Dan mist hij de warme lijfjes van broers en zusjes. Na de tweede opgebroken nacht kreun ik tegen Manlief dat dit hopelijk niet te lang gaat duren. Ik heb mijn nachtrust echt nodig! Dus hoe eerder dat kwartje valt, hoe beter. Waarop Manlief zegt: ‘Dan snap ik het. Natuurlijk heeft hij hier problemen mee. Hij heeft nog helemaal geen zakgeld gehad!’

Advertenties