Superstoer

Om half 11 zijn we bij de fokker. Om half 12 staan we buiten. Met Darwin. Nog wat laatste tips, een laatste knuffel. En dan zijn we weg. De rit naar huis gaat prima. Hij loopt wat heen en weer van zijn bench naar mijn schoot en terug. Kijkt naar de voorbijzoevende wereld: die wordt steeds groter. Maar hij lijkt het allemaal prima te vinden. Het meelopen van de auto naar de voordeur is lastiger: voor het eerst een halsband om en aan de riem. Maar de vele mensen die (ook) voor hem door de knieen gaan, helpen de weg korter te maken. Dan ziet hij voor het eerst zijn nieuwe thuis. Hij vindt het superstoer! In notime weet hij de weg naar zijn water- en voerbak, het plekje op het balkon waar hij leert om zindelijk te worden en onze veters. Dan ineens een slaapaanval. We leggen hem zachtjes in zijn bench en gaan af en toe kijken. Als we gepiep horen, mag hij er weer uit. Mijn moeder komt, met zus Sydney. Darwin vindt haar superstoer! Sydney vindt hem doodeng. Kwestie van wennen. Mijn broer, schoonzusje en nichtje komen. Caitlynn vindt hem superstoer en wijkt niet van zijn zijde. Voor de rest houden we het rustig dit weekeinde: hij (en wij) krijgen genoeg indrukken te verwerken. Als hij ’s avonds naar bed gaat, valt hij redelijk snel in slaap. Om de anderhalf uur is hij even wakker, toch op zoek naar warme broers, zusjes en moeder? In mijn armen valt hij als een blok weer in slaap en laat zich terug in de bench leggen. De nieuwe dag begint om half 9. Het begin is er. En het viel absoluut niet tegen. Voor geen der partijen.

Copyright http://www.fabdp.com