The day before you came

Het mandje staat klaar. Zijn water- en voerbakjes mogen gevuld worden. Het speelgoed kan niet wachten totdat ermee gespeeld wordt. En toch. En toch flitst af en toe een gedachte door mijn hoofd. Darwin is geen Floppy. We hebben twee jaar de tijd genomen om zijn afwezigheid te accepteren. We staan nu open voor de komst van een nieuwe hond. Maar die moet alles nog leren. Het aspect ‘rust’ moeten we ‘m af en toe opdringen, voor zijn eigen bestwil! Hij heeft een heel eigen ritme. Zal het wel aansluiten op dat van ons? En nog belangrijker: zal ik van hem net zoveel houden als ik van Floppy hield? Manlief strijkt mijn zorgen weg. Hij weet zeker dat het goed komt. En ik geloof hem. Maar soms flitst die gedachte gewoon door mijn hoofd. Als ik op kantoor kom, word ik begroet door een collega die ik graag mag. Ze vraagt of ik wel kan slapen vannacht van alle opwinding. En legt dan de vinger op de zere plek: ‘Vind je het ook vreemd, zo na Floppy?’ Ze weet waarover ze heeft. En ook zij stelt me gerust. Had dezelfde vraag toen haar poezen overleden en na een tijdje werden vervangen door nieuwe kittens. Sterker nog, had deze twijfels bij haar tweede kind! Het bleek allemaal nergens voor nodig. Ook dat is volledig goedgekomen. Dus ik pink een heel klein traantje weg. En heb er alle vertrouwen in. Morgen om half 11 gaan we hem halen. Ik kan niet wachten!