Een hele grote wereld

We zijn er nog steeds niet uit. We hebben eerste keuze uit de drie reutjes. Maar we kunnen niet kiezen! Ze zijn alledrie even leuk, aandoenlijk, brutaal en afwachtend. Ze komen alledrie (samen met hun zusjes) naar ons toelopen. Het wordt gewoon een kwestie van iene-miene-mutte, vrees ik. Elke dag kijk ik even op de site. De fokster plaatst regelmatig foto’s van het nestje. En al kunnen we dan niet altijd zien of het een mannetje of een vrouwtje is, we genieten volop van hun avonturen. Zoals de dag dat ze voor het eerst naar buiten mogen. Ze weten duidelijk niet wat hen overkomt. De fokster schiet plaatje na plaatje. En zo zie ik dat een van de mannetjes echt een prachtige tekening heeft. Net een veertje op z’n koppie. Zelfs als dit de komende maanden nog verandert, dan vind ik hem toch echt het allerleukste op dit moment. Ik mail de foto zonder toelichting naar Manlief. Die gelijk antwoordt: ‘Ach, onze Darwin voor het eerst buiten!’ Ik glimlach. Past de naam ‘Darwin’ nog wel bij hem? Moet het niet Hiawatha of Kluukkluuk worden? Manlief heeft nog een beter idee: ‘Winnetoe, kom eens Snel naar binnen toe!’ We lachen wat af samen. Nog krap twee weken, dan komt hij naar ons. En begint de periode van opvoeden, zindelijk maken en onderbroken nachten. Maar hij is welkom. Meer dan welkom in onze wereld.